Muhammed Bozdağ – Ruhsal Zeka (SQ)

Okumuş olduğum kişisel gelişim kitaplarından çok çok farklı bir kitap. Severek okudum sürükleyici bir kitap.Her bölümün sonunda ne yapılması gerektiği, küçük bir özet ve ilgili konu hakkında sözler bulunuyor. Bu da konuyu akılda kalıcı kılıyor. Bana çok şey kazandırdı. Bu kelimeyi çok sık mı kullanıyorum bilmiyorum ama ufkum genişledi. Evrensel düşünmeyi öğrendim. Evrensel sevmeyi öğrendim. Ruhun gücünü gördüm. Birden bilgi patlaması yaşadım desem abartmış olmam sanırım. İstemeyi öğrendim. Duanın gücünü…

Neyi Ispatlamaya Çalışıyor İnsanlar ?

Kaç kişi kendi gibi davranıyor acaba ? Kaç kişi evde terliklerini giyip pijamalarıyla Tv izler gibi rahat acaba ? Var mıdır gerçekten evinde bile kasılıp kalan ? Ya da kaç kişi güneş gözlüğünü işlevi için kullanıyor ? Hangi samimi arkadaşlar ya da samimi olduğunu düşünen arkadaşlar birbirlerinin yanında anlamını tam olarak bilmediği kelimelerle konuşuyor. Kaç kişi karanlıkta esnerken ağzını kapatıyor? O halde neden bu riyakarlık. Neden bu hava atmalar. Neyi…

Yazının Değeri

Bazı bildiklerimiz vardır. Biliriz ama bir türlü yapmayız. Kimini de bazen yaparız. Yazı da buna benzer bir mesele. İş hayatında her şeyden önemlisi yazıdır. Elektronik ya da kağıt üzerinden. Yaşadıkça görüyorum yazının değerini. Karşındakine bunu yapmadın sen diyemiyorsun. Desen bile ıspatlayamıyorsun. Onun için bütün işlerimizi yazılı olarak yapalım. Ben bunu biliyordum. Ama bir kere uygulamadım hemen zararını gördüm. Hepte o ilk defa olunca olur ya aksaklıklar benimkide aynen böyle oldu…

Günün Başlangıcı

Bu sabah her zamanki gibi erkenden dışarı çıktım. Hafif bir dik aşağı iniyordum. Güneşse tam karşımdan yuzume doğru vuruyordu. Cep telefonumun kulaklığını taktım daha önceden kalma joytürk ten yıldız tilbe sevemedim ayrılığı çalıyordu. Aşağı doğru yürüdükçe güvercinler bir bir uçuşmaya başladı müzikle birlikte çok güzel geçti o an.Bu anlattığım kısım toplasanız 4 dk falandır sanırım. Ama harikaydı Üsküdar farkı olsa gerek … Ama bir an şarkının klibinde oynuyormuşum gibi hissettim kendimi…

Başlıksız Yazı

Şirketteyim. Herkes çıktı mesai saatini geçeli 2 saat oldu. Her yer sessiz 3 5 lamba yanıyor. Bense bu anın rahatlığını yaşıyorum müziğin sesini birazcık açtım. Aslında heran kalkabilirim. Bu arada bu laptoptan ilk defa yazı yazıyorum. Alışmak zor oluyor biraz ama diğerinin benim sorumsuzluğumdan dolayı çalınması ve hiç bir tepkiyle karşılaşmamam gelen laptop ne olursa olsun razı olmamı tetikliyor 🙂 İnsanın korktuğu şey başına gelir ya benim de öyle oldu…