Geçenlerde Onur’la beraberken fark ettim bir kez daha. Aslında farkındaydım da bir kere, bir kere daha fark ettim. İnternetin başındayken dış dünya ile alakamın kesilmesinden bahsediyorum. İnternetin başındasın ve tamamen herhangi bir çaba sarf etmeden tüm odak monitörde artık ne oluyorsa o anda bana. Aynı konuyu 4/5 yıl önce ablama gidince internetin başındayken soru sorulduğunda da yaşıyordum.
Bir ara bunun hastalık gibi bir şey olduğunu bile düşünmüştüm. Sadece bende olduğunu düşünüyordum ama fark ettim ki sadece ben değilmişim. Bir nebze olsun rahatladım. Bu durum İlgi ile alakalı sanırım. Çok ilgili olunca da otomatikman dünya ile alakan kesiliyor. Birisi soru sorduğunda evet, hı hı, hayır, bilmiyorum cevaplarını mırıldanır gibi verirsin. Ben bu cevapları Onur’a verince bende böyle oluyorum dedi. O zaman anladım, yalnız değilmişim : )
Artık internete o kadar alıştım ki. Bir gün girmeyeyim ertesi gün daha fazla giresim geliyor.
Mailler, bildirimler istatistikler hepsini merak ediyorum. Tamam tamam kabul ediyorum ben bir internet bağımlısıyım : )
Çevreme bakıyorum internet bağımlısı birçok arkadaşım var. Çoğu kabul etmese de onlar da bağımlı. Artık yavaş yavaş değil çok hızlı bir şekilde internet hayatımıza girdi. Televizyonu eleştirirdik, en azından Tv’yi birden çok kişi aynı anda izleyebiliyor. Ama internet için aynı şey söz konusu değil. Gittikçe bu sinsi tuzağın içine düşüyoruz. Bilerek ya da bilmeyerek, bu bir gerçek. Sosyal yönden bu şekilde düşünüyorum faydalarını saymama gerek yok sanırım sadece dozunda bırakmak lazım. Dayanabilirsek eğer …
