Orhan Kural – Gezi Rehberi

Bayram tatiline giderken okurum diye Orhan Kural’ın Gezi Rehberi adlı kitabını yanıma aldım. Yolda hiç okumadım. Eve gidince şöyle bir bakayım dedim arka yazısını okudum sonra ön sözü okudum derken bir baktım kitabın ortalarına gelmişim bile. Peynir ekmek gibi gitti 🙂 Sade ve çok hoş bir kitap. Bu kitap için ben “tecrübe deposu” diyebilirim. Orhan Kural’ın tecrübelerini zevkle okudum. Kitabın sloganı ise hoşuma gitmedi değil hani 🙂  “uzaklar çağırınca”. Birgün…

Keşke.

Keşke.

O avuç içlerin kalsın tertemiz, Dokunamadığım güzellikler kadar aydınlık, Kirlenmesin umut kandilleri yakan ellerin, Kal,dur! aynı halinle, Büyüme ne olur, içimde ki çocuk. Keşke çocuk kalsaydık, dizimizdeki yarayı büyük bir acı sansaydık…

Sacit Onan (Rahmetle Anıyoruz)

Bazen canım sıkıldığında aslında sıkıldığında değil de hüzünlendiğimde içim acayip bir hal aldığında duygusallaşmak belki de bu halim. Sacit Onan’ın şiirlerinden dinlemeyi yeğlerim. Yo yo ben öyle şiir dinleyen şiir okuyan biri değilimdir. Sadece belli başlı bana güzel olan şeyleri dinlerim. Dün bir ara dinlemeye başladım hatta sesini açtım şirkette çok güzeldi uzun zamandır dinlemiyordum. Bugün facebook a girdim bir baktım “Allah rahmet eylesin Sacit abi vefat etmiş” …

Sosyal Ağ Filmi Yorumum

Hevesli bir şekilde gitmeye kara verdim bu filme. İsmail‘le birlikte gitmek nasip oldu. İnternet ve sosyal ağ olunca hiç kaçar mı benden 🙂 Görüntü hiç güzel değildi sanki eski bir film gibi karanlıktı alışana kadar baya zorlandım. Bir yerden sonra görüntüyü düşünmüyor insan ve konuya odaklanıyor. İlk defa bir fikre hazineymiş gibi davranıldığını gördüm. Aslında gördümde ilgi alanımı kapsadığı için beni daha şehvetli bir şekilde cezbetti. Neden bilmem filmi izlerken…

Güven Meselesi

Son zamanlarda, güvenle ilgili bir takım sorunlarım var, bilmek yetmiyor yaşadığım için bilmeme rağmen öğreniyorum. Kolay güveniyorum insanlara. İki güler yüze bu da bizim arkadaş ya diyebiliyorum. Sebep şu karşımdakini kendim gibi görüyorum. Aslında herkes öyle. Bunu şuna benzetiyorum yalan söyleyen bir insanın karşısındakini kendisi gibi düşündüğü için söylenilen her şeye inanmaması gibi. Bir şey söylediğin de ısrarla doğru olup olmadığını sorgulaması gibi. Ya da her lafından sonra valla deyip…